Ek sien Koos Doep se naam en is op soek na die CD/album wat sy weergawe van
"Wie weet" op het (as jy dit digitaal beskikbaar het, laat weet ook maar).
Enige iemand - enige idees? Ek weet Annelie van Rooyen sing dit ook, maar
Koos mag maar...
Laat ons nie praat nie;
die tyd is verby.
Niemand is kwaad nie
en albei is vry.
Kom kyk deur die ruite:
Die nag staan in blom.
Woorde hoort buite,
want hartseer is stom.
Lê jou kop hier teen my skouer;
laat jou hart sy paaie gaan.
Stilweg word ons wys en ouer -
eendag sal ons dalk verstaan.
Maar, tot die ryp kraak onder skoene
wat geen
ander haard, of tuiskoms ken,
gun ek my nog visioene van een
wat die hele wêreld wen.
Jy hoor my nie meer nie;
ek sê maar tot siens,
En sal jou nie steur nie;
ek loop ongesiens,
want jy is in oorde
waar drome nog blom.
Ek groet sonder woorde,
want hartseer is stom.
In Boshoek se tyd was die wereld
nog wyd
en die oë blink en oop.
Soos die bospaadjies kronkel, waar
katlagters konkel,
het die wereldkaart geloop.
Die hart was nog heel en die vreugde te veel
en die hemel net hierbo;
en by die hardekoolvure, in die middernagure,
kon jy al's wat mooi is, glo.
Maar Boshoek lê ver,
net so ver soos die ster
wat daar huiwer bo die maan.
En my blik is versper,
want dis ligjare ver;
tog dwaal my hart soms nog alleen
met lank-vergete paadjies langs daarheen.
Boshoek se dae was dae sonder vrae,
jy't geweet wat jy wil weet;
so seker, so helder, soos tabak in die kelder,
met die dag se sweet vergeet.
En die volkies se sang kon 'n siel laat verlang.
maar net die Vader weet na wat,
want die lewensintriges, wie lieg of belieg is,
was nog verder as die stad.
Maar Boshoek lê ver,
net so ver soos die ster
wat daar tuimel oor die maan;
en my blik is versper,
want dis ligjare ver,
tog dwaal my hart soms nog, alleen,
met lank-vergete paadjies langs daarheen.
As almal ver is,
word die hart skielik oud,
As die wereld 'n ster is,
afsydig en koud,
smee die gordyne
'n komplot teen die lig,
krimp die kosyne
en deure sluit dig.
As almal ver is, vind jy jouself
waar jy in laaie in stil hartkamers delf.
As almal ver is, vind jy jou siel -
weerloos en eensaam, soos 'n vrou voor 'n spieël.
As daar geeneen is,
sit jy al's op die skaal,
want jy weet: Wat geleen is,
word eind'lik gehaal.
Dan kom die waarheid
en besweer elke leuen,
skenk jou weer klaarheid -
en laat jou alleen.
As almal ver is, vind jy jouself
waar jy laaie in stil hartkamers delf.
As almal ver is, vind jy jou siel -
weerloos en eensaam; soos 'n vrou voor 'n spieël.
diep-diep in die bosse is 'n poort na 'n vergete land
waar ons stil dae slyt, leef en droom
en swyend luister na die voetval van die tyd
teen skemeraand, as die hoop weer fluister
wie weet, iewers is daar dalk 'n land van rus en
wie weet, waar die vlugteling veilig is
waar die swerwer eindelike rus en as daar is
neem my saam, neem my saam
diep-diep in die bosse is 'n poort na 'n vergete land
'n eden half voltooi, half gevul
deur 'n halwe vrede, waar die son nog skaam-skaam loer
kom kniel en wyk, voor half gebede
wie weet, iewers is daar dalk 'n land van rus en
wie weet, waar die vlugteling veilig is
waar die swerwer eindelik rus en as daar is
neem my saam, neem my saam
sê my, is daar iewers dalk 'n land van rus en
sê my, is daar vêr 'n vreemde kus
waar die swerwer eindelik rus en as daar is
neem my saam, neem my saam
wie weet
iewers dalk 'n land van rus en
wie weet
die kole gloei soos vroeër aande
maar die vuur is in my kop
en 'n ysige wind skroei my hande
vas om die beker met dop
die ryp is 'n vlam om my voete
maar die koue brand in my bors
en ek drink en ek dink aan die soeter
wyn teen die groter dors
met 'n koue hart tot die môre-uur
drink ek teen die vuur in my kop
en ek voel die koue, ek voel die vuur
vreet my stuk-stuk op
daar's te veel met die wêreld gefoeter
daar's te veel met die mense gemors
en ek drink en ek dink aan die soeter
wyn teen die groter dors
met 'n koue hart tot die môre-uur
drink ek teen die vuur in my kop
en ek voel die koue, ek voel die vuur
vreet my stuk-stuk op
en die helde na al die geploeter
lê diep in die aarde se kors
en ek drink en ek dink aan die soeter
wyn teen die groter dors
met 'n koue hart tot die môre-uur
drink ek teen die vuur in my kop
en ek voel die koue, ek voel die vuur
vreet my stuk-stuk op
Ou Richard Branson het die tissue boks uitgeruk en krokodil trane gaan huil
by die verbruikers waghond in Australië.
Moerse onregverdig dat Qantas besluit het om kompeterend te raak en die
koste van hul kaartjies drasties te sny. Een voorbeeld - van punt A na punt
B wat gewoonlik $500 was daal nou na $230.
"Ongesonde kompetisie" is die ruling van prof Fels. Die "fine line" tussen
gesonde kompetisie en 'n "dead drop in price" om die teenstander te
elimineer is oorskry en dit is strafbaar. Qantas staar 'n boete van $10
miljoen in die gesig.
Wie is die vark in die verhaal? Qantas wat nog altyd te veel gevra het vir
'n kaartjie of Richard wat jou waarde vir jou geld wil gee?
Supertaal
Blog
Soek
Hulp
Lede
Registreer
Teken aan
Tuis
RSS
