Een al wat ouder bericht, maar nog niet zo achterhaald als de racist
Mandela himself:
http://slate.msn.com/id/2078003/
xxxxxxxxxxxxxxxxxx
Race and Rescue
Nelson Mandela's odious views on Iraq.
By Christopher Hitchens
Posted Saturday, February 1, 2003, at 12:28 PM PT
It's a strong field in which to compete, but the contest for the most
stupid remarks about the impending confrontation with Saddam Hussein has
apparently been won by Nelson Mandela. Not content with describing this
confrontation as a "holocaust" and attributing every administration motive
to the greed for oil, the first president of liberated South Africa said
that contempt had been shown for the United Nations because Kofi Annan was
black, and that such things never used to happen when U.N. general
secretaries were white. (This is the second time in six months that Mandela
has said this and the second time that Kofi Annan has had no comment on the
suggestion.)
Where to begin? And what to say when Nelson Mandela plays the race card? I
can remember when the secretary-general was Boutros-Ghali, an Egyptian
Coptic Christian married to an Egyptian Jew, and I can remember when he
said that the West cared about Bosnia only because Bosnians were white. I
didn't know how to begin on that occasion, either, because the fact was
that the West at that stage didn't give a damn for the Bosnians. But if it
had followed Boutros-Ghali's advice and let Bosnia slide, we would
certainly now be hearing that nobody cared for the Bosnians because they
were Muslim.
In the same period an urgent fax was received at the United Nations HQ from
the French-Canadian commander in Rwanda, Gen. Romeo Dallaire. It warned
that plans for genocide were about to be made real and begged for a small
increase in the U.N. military presence in Kigali. The fax landed on Kofi
Annan's desk (he was then a deputy to Boutros-Ghali) and stayed there.
Madeleine Albright later vetoed any further action to forestall the mass
slaughter of Tutsi by Hutu. I can think of many reasons to condemn Annan's
culpable inaction, but I would hesitate to assert that he lifted no finger
to save fellow Africans because he was by birth a Ghanaian but married to a
Swede (who, incidentally, is a direct descendant of Raoul Wallenberg).
During the last round with Saddam Hussein, the secretary-general of the
U.N. was a listless Peruvian named Javier Perez de Cuellar. He also
conceived it as his job to ask for "more time" (without ever specifying
more time for what) and incurred much American criticism for doing so. Are
Peruvians white or black? Or neither? Does the epidermis count in such
matters?
The Burmese U Thant was a ditherer par excellence as secretary-general, but
he enjoyed wide respect for his philosophical bearing and manner. Kurt
Waldheim basked in support from all factions during his period of pointless
jet-setting but was then discovered to have been a raging Nazi and is now,
because of the brown-ness of his former shirt at least, forbidden even to
set foot in the United States. That's racism for you. The only secretary-
general to have been really hated by the leading Western powers was the
pale Scandinavian Dag Hammarskjold, and there are to this day those who
believe that his plane crash in Africa was no accident. He had devoted
himself to the saving of the post-independence Belgian Congo and to the
prevention of Katangese secession: an important cause that Nelson Mandela
as a young man would have followed closely.
In other words, there isn't even any metaphorical truth in what one of the
world's moral heroes has just said. And a pool of embarrassment has formed
around his remarks: Not even Cynthia McKinney is likely to want to push it
this far. I doubt that Jacques Chirac, whose fondness for Africans and for
abrupt interventions in Africa is sans pareil, will want to take advantage
of this rhetorical opportunity, either.
A further question arises. Does Mandela suppose that weapons of mass
destruction are no matter? South Africa is the country most often cited as
exemplary in its decision to destroy the nuclear devices that it built
under the foul old regime and to demonstrate (indeed, to volunteer) clear
and precise compliance with the Non-Proliferation Treaty. In the very week
that Iraq declines contemptuously to do the same, Mandela speaks as if the
U.N. were being insulted only by those who sponsored the disarmament
resolution. And to this he adds the accusation that those who disagree with
him are guilty of racism! There were those who said that South Africa
disarmed itself only so that nukes would not fall into the hands of blacks.
Does Mandela now think that they were right?
The grand old man has made crass remarks before. In a speech in Kenya a few
years ago he said that critics of then-President Moi were motivated by
colonialist nostalgia. The Kenyan voters recently and overwhelmingly
dismissed the candidate of the discredited Moi regime. Mandela also praised
Col. Qaddafi and Maximum Leader Fidel Castro for their help in assisting
the revolution in South Africa (which is true enough in the case of Cuba).
But he said this while defending his policy of uncritical friendship with
both leaders. A man of ordinary moral courage might have gone as far as
saying that he wished they had been elected, as he himself was (by a
probable majority if not plurality of "white" votes as well as black,
Indian, and "mixed" ones). What could he have been afraid of? But political
courage and moral and physical courage are not axiomatically linked, and
Mandela has a surplus only of the last two.
I have never in my life kept a photograph of myself with any politician or
celebrity except the one I have of my meeting with Mandela. I can remember
sitting and drinking several times with his successor Thabo Mbeki, in the
latter's student leftist days. Nothing can take anything away from the
imperishable movement that they and others led. But this latest garbage is
a very timely caution against our common tendency to make supermen and
stars and heroes out of fellow humans. Iraq is not Saddam any more than
Zimbabwe is Mugabe, and being on the right side of history once is no
guarantee that the subsequent fall will not be from a very great height.
--
Bye,
Willem-Jan Markerink
The desire to understand
is sometimes far less intelligent than
the inability to understand
I
Oorloë en gerugte van oorlog;
onsekerheid, middelmatigheid, vrees.
Om soos Popiel deur muise en miere
gevreet te word wag ook op mý vlees.
Jy verdwyn in mure en drome,
ek trek deure om my dig
en hoor net sirkels van slukkende gragte
hier buite. Geroeste skarniere
van tyd raak daagliks al meer wankelrig.
Dat aristokratiese koppe rol
in sulke tye, weet ons wel.
Tweede drome is die afsterf van herinnerings
aan my, aan jou, aan ons.
Te veel hande gryp, my valbrug is oor my keel.
Ek trek my terug in my kasteel.
II
In noordelike lande het ek kastele gesien
van marmer, graniet en klip.
Hier is alles termietkastele,
na die boonste deel van die kontinent gerig.
Aasvoëls, valke, giere, rawe
word deur my afgrond ingesluk.
Ek hoor hul krete oor my skanse hang,
donker teen die stropende wind van die aand.
Laatmiddae trek hadidas nog kakelend
verlate na neste in afgeleë heuwels.
Hier het ek jou vel en jou skedel gesoen.
(Geen nagtegaal hier wat begeleiding kon doen.)
Ek kyk af in 'n grag met swane
en dink hoeveel dieper weerkaatsings
as water is. 'n Visswiep
of draaktand verbreek die illusie.
Breek oop die kasteel na lewe ondergronds.
Daar is veraf trompette van buite my mure.
Eggo's moet ver en verder gehou word
saam met miere, mos en vretende ure.
Terug na opgegaarde skatte in my kamers:
skilderye, boeke, vrouens, musiek.
Soveel afleidings om my 'n lewe te verbeel;
ek trek my terug in my burg van fluweel.
III
Ek het deur talle nagte
waarin lig waterig terugkaats van agter
onbekende sterre, gekyk na 'n melkweg,
ruggraat van die nag, en geweet:
deur soveel lewens sal ek jou volg,
ek wat jou laaste liggaam geken het.
Hoe lank het dit jou geneem
om gewoond te raak aan my kasteel,
legendes oor vorige vrouens, asem
in mure wat uitruik en verwasem.
Jy is steeds hier, my vrou,
met warm, naderende donker in jou.
Hoe maklik breek die dinge, word alles breekbaar.
Deur kosmosblomme van die nag is al wat antwoord
gebuigde lig tussen planete en beperkte oë.
Jy het voluit geleef as jy die vermoë
het om altyd te kan onthou:
dít is die dag waarop jy gesterf het.
Die aarde breek uit sy baan, 'n vlieër
geswiep deur 'n dwarrelwind of komeet,
onbeheer deur water wat skepe verloor
bo en onder die grond.
Fondamente kraak en verdwyn, dakke
van ys skuif weer in oor ou vlakke.
Jy was reg: daar bly min oor vir ons hier.
Ek irek my terug in my burg van papier.
IV Liturgie van kristal
Elegie vir Marlene
As jy lank genoeg na mure kyk,
sien jy dalk 'n vonk, kristal of glas,
'n venster op dit wat is 'n dit wat was.
Voordat jy tussen sterre kan gaan lê,
is daar eers die mere van die slaap,
of dié van vrese, soos jy dit wil hê.
In jou langboot kyk jy nou na die noorde;
jou kop het altyd ooste toe gestaan.
Ek vou jou hande, sê die laaste woorde.
In Chinees kan 'n mens op honderd en dertig
maniere sê: jy het gesterf.
Jy verander in 'n kraanvoël en swerf
eenvoudig tussen planete,
wyer uitgedein as die vorige nag.
Jy vergeet van siektes en skete,
bedrieglik strelende vingers van water,
chemiese drome, sagte glip van 'n lem,
vertroostende staal teen jou lippe, later.
Jy vaar op die rug van 'n walvis
na 'n ander, geheime, suidelike land,
of staan in 'n wit boot, sterrekaart in jou hand.
('n Ligte boot van asem dryf
te vinnig na 'n eiland in die lug,
gestuur deur die loodsman van jou lyf.)
Teen hierdie tyd is al wat ons weet:
liefhê is te kort, dit duur soveel langer
om besonderhede te kan vergeet.
Ek het 'n hadida rustig sien klim
na verskuilde sterre agter die blou
van wolke in 'n westelike glim.
Voor die son wegraak, sak dit skielik vinnig.
Voorlopig dan, dié laaste reëls vir jou,
sagte een, met ons stigmata van liefhê, my vrou.
Daar is 'n paar goed wat ek nie mooi verstaan nie.
1) Ons het tog gereeld lokale kragonderbrekings, maar daar word nooit
gepraat van grootskaalse rowery en plundery tydens die kragonderbrekings
hier nie.
2) Daar word tog meer krag in die winter as in die somer gebruik - en dis
nou somer daar onder in die VSA/Kanada - so hoekom was daar nie 'n
grootskaalse kragonderbreking in die winter nie? Ek weet wel van 'n groot
kragonderbreking in Kanada 'n winter so twee jaar gelede, maar toe was die
VSA nie betrek nie.
3) Daar is tog nou minder mense in die VSA as in die winter - 'n hele paar
is mos nou in Irak. - of mors die mense daar onder met krag net soos wat
hulle brandstof mors?
Nogal 'n eienaardige argument om aan te voer mens is hipokrities as mens nie
die slagting van 'n dier op die verhoog van 'n teater goedkeur wat nie deel
van die opvoering is nie.
Geen dier is geslag tydens die speelvak nie, behalwe op die laaste aand nie.
Geen dier is geslag tydens die speelvak in London nie.
Die slagting van die dier was nie deel van die verhoogstuk nie.
Die bestuur het dit goedgedink om die aanskoue van die ritueel op die gehoor
af te dwing sonder enige vooraf aankondiging.
'n Ritueel is tog iets wat gereeld en onder alle omstandighede uitgevoer
word.
Nee, dit was 'n goedkoop publisiteitsfoefie, en ek dink nie die
niksvermoedende teaterganger is die hipokritiese diere hier nie, al eet
hulle hoendervleis.
Realiteits teater? Inderdaad. Maar enige teaterganger het tog die reg om te
besluit - voor hulle betaal - watse realiteite hul bereid is om te aanskou.
Jy drink tog medisyne - is jy bereid om na die lewendige slagting van 'n
kind te kyk op die verhoog om muti te maak?
Weet julle dat die satelietpolisiestasies van Noordgesicht, Dube en Lenasia
elke dag om 4nm sluit?
Maak tog seker dat alle misdade tussen 8vm en 3.50nm gepleeg word.:))
Daar is deur die Kaapse regering besluit om aan elke gesin van 'n visser wat
nie 'n lynvispermit gekry het nie, R500 te gee.
Dit is net van toepassing op die vissers van Kalkbaai, Arniston en
Struisbaai. Die vissers van die Weskus word nie in ag geneem nie.
Nou is daar probleme.
1) Die vissers van Struisbaai kan net by een winkel - Die Kosmandjie - hulle
koepon gaan omruil. Die winkel behoort aan 'n ANC raadslid.
2) Die raadslid beweer hy is net uit die bloute gekontak en gevra om kos te
voorsien in ruil vir die koepons - 'n eenmalige transaksie.
3)Die stadsraad ( ANC meerderheid) beweer hulle het 'n vraelys aan al die
winkels uitgestuur om uit te vind wie bereid is om die kos te voorsien in
ruil vir die koepon. En volgens hulle was die raadslid die enigste persoon
wat daarop reageer het.
Die ander winkeleienaars weet nie een van so 'n vraelys wat hulle sou gekry
het nie.
4) By aanbieding van die koepon, kon die vissers nie kies wat hulle wou hê
nie, en daar was geen pryse op die produkte aangebring nie. Dit was ook nie
opgelui nie - hulle moes die pak aanvaar in ruil vir die koepon.
5) Van die vissers het toe na 'n ander winkel met die pak ontvang gegaan,
wat die produkte
volgens hulle pryse opgelui het, en daar is bevind dat die mense produkte
ter waarde van nagenoeg R350 gekry het in ruil vir die R500 koepon.
Ek neem aan die R150 per koepon wat geneem is, was vir administrasie en die
koste wat gedra word totdat hy sy geld van die regering vir die koepons kan
kry.
Bietjie baie as mens weet die mense ly honger, en dat dit net 'n eenmalige
vergunning was.
Iemand het onlangs navraag gedoen oor nuttige boeke wat aangekoop kan word -
ek het die resensie van Thalyta Swanepoel (Beeld - Maandag 11.08.2003)
raakgeloop. Dit het onder die opskrif "Twee nuttige stylgidse vir die
Afrikrikaanse taalgebruiker" verskyn.
Skryf Afrikaans van A tot Z: Die essensie gids vir taalgebruikers deur
Dalene Miller. Pharos Woordeboeke (sagteband, 71 pp.), R175. ISBN 186890 037
1
Stylboek - riglyne vir paslik skryf deur Piet du Toit en Wanda
Smith-Müller. Van Schaik (sagteband, 170 pp.), R149,95. ISBN 062702503
"Taal is die skrywer se instrument, maar "nie almal het 'n oor vir taal soos
sommige mense 'n oor vir musiek het nie", het die digter Elisabeth Eybers
onlangs in 'n TV-onderhoud gesê.
Vandaar die behoefte aan taal en stylgidse. Omdat 'n deeglike onderbou in
taal op skool oënskynlik nie meer 'n gegewe is nie, het die gidse
onontbeerlik geword.
'n Juweel onder die nuwelinge is Skryf Afrikaans van A tot Z wat oor tien
jaar saamgestel is deur Miller, 'n gesoute taalpraktisyn by Die Burger, met
die samewerking van Afrikaans se voorste joernaliste, subredakteurs en
skrywers by verskeie Media24-publikasies.
Deel I bevat sowat 5 000 alfabetiese inskrywings - hoofsaaklik turksvye
soos verwarrende woorde, wisselvorme, verkeerde voorsetsels en lomp
taalgebruik. In Deel II is 26 afdelings met inligting oor onder meer lees-
en skryftekens, syfers en getalle, vreemde woorde en sport.
Dis 'n boek wat jy eers saans stukkie vir stukkie sal moet verteer voordat
jy dit ten volle sal kan benut omdat dit 'n magdom inligting bevat en jy
eers jou pad deur die doolhof moet vind. Vir 'n geharde subredakteur bring
die afdeling oor woordsoorte verligting en antwoorde op soms moeilike vrae,
soos waarom skryf 'n mens
blondekop-trompetspeler maar kaalvoet kind.
Daar is heelwat inligting oor die regte voorsetsels - maar dit bevredig nie
die behoefte nie aan 'n ordentlik hersiene weergawe van P.J. Taljaard en
W.K. Smit se Voorsetselwoordeboek met Engelse vertalings (De Jager-Haum,
1987).
Benewens inligting oor taal bied die gids ander besonder nuttige inligting
vir veral joernaliste, studente en leerlinge, soos 'n internasionale
datumlyn en hoe tyd in die wêreld bereken word. Dit is dus nie net 'n lys
van woorde nie, maar 'n naslaangids wat terwyl jy leer jou algemene kennis
'n reusehupstoot gee - die vaardighede-oudit van die Suid-Afrikaanse
Nasionale Redakteursforum het juis bevind die gemiddelde joernalis se
algemene kennis is bra vrot.
Dit is prysenswaardig dat daar nie net aan Afrikaans en Engels aandag gegee
word nie, maar ook aan inheemse tale, byvoorbeeld wat die afbreek van woorde
betref.
Die boek is sekerlik nie die wet van Mede en Perse nie, maar dis 'n deksels
goeie hulpmiddel vir alle mense wat ernstig is oor skryf - korrek skryf. Dis
ook in pas met die 2002-uitgawe van die Afrikaanse woordelys en spelreëls
(AWS)."
"Stylboek - riglyne vir paslik skryf is ook 'n nuweling op die rak.
Daarin word taal- en stylbeginsels deeglik uiteengesit aan die hand van
duidelike voorbeelde.
Daar is egter 'n paar punte van kritiek: Die boek is styf en selfs plek-plek
hoogdrawend geskryf. Nie-moedertaalsprekers - vir wie die publikasie ook
aanbeveel word - kan probleme hê om die skrywers se gedagterigting te
verstaan. Daarbenewens is die oefeninge nie oral prakties genoeg nie en
boonop van so 'n aard dat dit eintlik 'n nasiener verg. Wie skryf nou vir
homself kommentaar?
Heelwat Nederlandse tekste word aanbeveel vir diegene wat verder wil lees,
wat die boek nog meer akademiese maak. Tog gaan Stylboek beslis nie mank aan
omvattende, nuttige inligting nie - en is 'n taalles op sy tyd ook nie te
versmaai nie."
Thalyta Swanepoel is dosent in kommunikasiekunde en was 'n redaksielid van
Beeld.
Supertaal
Blog
Soek
Hulp
Lede
Registreer
Teken aan
Tuis
RSS
