Twee vader-oë kyk verward ... sy seun,
die afgrond lag oor wilde skuurgedreun.
Die kruit en stof vlek oor die lug se blou,
die vader bly sy hand oor sy oë hou.
En dan gewaar hy in die skemering
sy kind, deur rotseskouers vasgedring.
'n Riem rol na die seun daaronder neer,
"Bind vas, my kind ... en Pa die sal probeer."
Maar dis vergeefs ... die kransedraak hou vas,
die riem bly stukkend breek, kry las op las.
En hulp snel by ... die rotsetande gryns,
hier moet die mensverstand terug voor deins.

Dan klaag daar uit die diepte, sag en flou:
"Ek smeek dat Pa my skiet ... en nou ... "
'n Roer die bewe in die growwe hand,
sag sif in skemerafgrond korrels sand.
Vas lê die kolf teen vaderskouer aan,
en langs die sneller glans 'n afloop-traan.
"Vergeef my, God!"  ... 'n skoot gedemp en dof ... 
en bo die bergegraf styg kruit en stof.
Nog skuur iets rog'lend in die diepte daar,
dis stil ... die aasvoëls kras ... 'n vader staar.