OORLOGSVERHALE ... Beste Gerrit As ek jou reg verstaan, is dit in die haak indien die "bleeding hearts" hulle stedelike legendes oor die verlede verkondig, maar minder in die haak wanneer ander dit probeer regstel. Die een is "healing" die ander is "nostalgie?" Ek hou al hoe meer van jou wêreld, Gerrit, dit blyk soveel makliker te wees as dit waarin die Dayaks sedert verlede maand en die Masdoniërs sedert die einde van verlede week moet leef. Ek lees egter met groot belangstelling jou lesersbriewe aan Asmal en ek sal beslis nooit jou bona fides bevraagteken nie. Jou bedoelings is suiwer, jy wil 'n klein bietjie swanger wees op 'n deeltydse basis (my vrou dink ook dit sou die beste reëling vir ons almal wees). Ongelukkig is ons verwarring tussen wense en werklikhede soms te duidelik vir die gehoor en is dit dan ten koste van ons geloofwaardigheid. Ek spot glad nie oor jou "Ek het 'n droom"-boodskap wat hier by herhaling deurskemer nie, maar ek het ook 'n droom, naamlik dié dat die Afrikaner 'n plek in die son sal kry waar hulle kan leef soos hulle goed dink. Ek dink net jy staan aan die begin van 'n groot leerproses indien jy op die taalkwessie verder beweeg, maar toemaar, dit sal goed wees vir jou ontwikkeling. (Moet dit hoegenaamd nie as sarkasme beskou nie. Ek is doodernstig en jy sal moontlik nog aan ons gesprekke hier dink in die nie al te verre toekoms.) Toe die Militêr-geskiedkundige aan die Hebrew University, Martin Van Creveld, gevra is of hy dink oorlog ooit sal verdwyn, toe sê hy: "Never. Not as long as young men like war and young women like warriors." (Dit is natuurlik baie meer ingewikkeld as dit, maar ek sal by 'n andergeleentheid daarop uitbrei.) In sy boek "The Transformation of Warfare" gaan hy natuurlik in diepte in en hy, sowel as John Keegan ("The History of Warfar," "The Face of Battle," "The Mask of Command"), Neill Ferguson ("The Pity of War"), Ralph Peters ("Fighting for the Future"), Lawrence Keely (War Before Civilisation) et al, aanvaar intussen dat oorlog deel van die mensdom is net soos seks, spoed en geloof. Soos Trotsky gesê het: "It is not a question of whether we are interested in war, since war always takes an interest in us." Jy kan daarteen filosofeer of bid, ek gee glad nie om nie, maar die feit dat jy in relatiewe vrede kon groot word, vandag kan swot, vryhede en regte kan geniet, was altyd teen 'n prys wat ander (en ek bedoel oor eeue heen) vir jou betaal het. Jou poging om dus nou Hitler as negatiewe voorbeeld hier in die spel te bring, moet ek dus beantwoord deur jou aandag daarop te vestig dat hy juis nie deur filosowe of dominees onder beheer gebring is nie, maar deur soldate wat per slot van sake die vryhede verdedig het wat jy blykbaar as vanselfsprekend aanvaar. "Jou span" het Hitler in 1938 tot Time Magazine "Man of the Year" verklaar en in München met goeie bedoelings finaal die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak, terwyl "my span" hom al in 1936 met die besetting van die Rynland op sy gat wou geskop het maar ongelukkig destyds as "warmongers" beskryf is. Eers toe alles mooi opgeneuk was, het 'n mens gou die "usual suspects" geroep om alles weer reg te maak (Churchill is sommer nog in die jaar van oorwinning deur die ondankbare kiesers weer uitgeskop). Maar ek dink my in: die Britte - toe die koeël uiteindelik deur die kerk is - sou jou definisie van Volksskap aanvaar het en die sein uitgestuur het dat hulle kollektiewe vryheid en identiteit nie vir hulle so belangrik is dat hulle 'n oorlog sou waag om dit te verdedig nie. Ek vermoed dat ons dan nooit "We'll fight them on the beaches..." sou gehoor het nie, die oorlog sou 1940 oor gewees het, en vandag sou die wêreldtaal Duits wees. Dit is omdat mense soos jy nie kan onderskei tussen hoe die wêreld behoort te wees en hoe die wêreld is nie, dat oordeelsfoute begaan word met verpletterende gevolge wat ver verby julle goeie bedoelings strek. Jy sou nie briewe aan Asmal moet skryf indien ons in ons skikking met die ANC 'n magsbalans kon gehandhaaf het waar die basiese aspekte van kulturele asemhalingsruimte gereël was nie. Daarvoor het ek destyds geveg, vir tyd en opsies. Nou vra jy vandag mooi diplomaties en ordentlik en hy sal vir jou mooi en ordentlik in jou moer in stuur. Soos Kissinger geskryf het, "Diplomacy without power is not diplomacy." Daardie les kom nog vir jou. Jy en jou taal, ja, selfs die kollektiewe identiteit wat jy ontken, maar wat in jou hele optrede sigbaar is (jy is die tipiese "Boer" in jou hele redenasie en "kan ek nie maar my geweer buite los en vir jou kom kuier nie, Dingaan" benadering), is nie vir die huidige heersers van belang nie - punt. You are therefore entirely irrelevant to the coming about of the New South Africa in the ANC's understanding of the term. Hoe jy dus vir jou nageslagte taal, opvoeding en lewenskwaliteit (beginnende by hulle fisiese veiligheid) wil verseker is 'n geheimpie tussen jou en Liewe Jesus. Die punt wat ek wil maak is dat juis die besef dat ons by hierdie punt sou eindig, my gemotiveer het om my plig te doen vir 'n regering waarvan ek nie gehou het nie en waarvoor ek nie gestem het nie. 'n regering waarvoor jou pa 'n noemenswaardige en bekende raadgewer was, indien ek hom nie verwar met iemand anders nie. Wie is jy dus om te oordeel oor wie nostalgies is en wie nie? Ek staan egter hier voor dieselfde probleem as Ernst Jünger nadat hy die boek "Stahlgewitter" gepubliseer het, die verskriklikste boek oor oorlog wat ek ooit gelees het. Omdat hy egter nie die "self-flagulation" rituele gevolg het en tot die slotsom gekom het dat hy dit weer sou doen (sewe keer gewond) indien nodig, het die wêreld besluit "All Quiet on the Western Front" sal die boek wees wat die Eerste Wêreldoorlog defineer. Die Nazi's het hom later verbied om te publiseer, alhoewel hy deurgans 'n Duitse patriot was; sy seun is toe dood in die Tweede Wêreldoorlog en daarna het die Duitsers binne die raamwerk van hulle omgang met hulle eie geskiedenis hom weer verbied om te skryf omdat hy te "nasionalisties" was. Net so is dit vandag onpopulêr om te sê dat jy dit alles sou oor doen. Ek sou dit egter waardeer indien jy nie sout in 'n mens se wonde invryf deur te beweer dat 'n mens noodwendig nostalgies is net omdat 'n mens nie Jannie Jammergat is nie. Ek hou my net by die feite en korrigeer 'n paar wanpersepsies voor julle hier uit blykbaar onbeheerbare selfjammer kollektiewe selfmoord begaan, indien julle nie reeds het nie (polities natuurlik). Groete Stephan