ontroue Afbreking: on•trou•e Samestelling: ontrou + -e Selfstandige naamwoord: ontroue Meervoud: ontroues Betekenis: • Iemand wat ontrou of dislojaal is. Gebruik: • Ek het die verraad van die ontroues gesien. [Psalms 119:158] Sinoniem: • verraaier Vertaling: Engels: unfaithful person, disloyal person Nederlands: ontrouwe persoon Byvoeglike naamwoord: ontrou Vergrotende trap: ontrouer Oortreffende trap: ontrouste Attributief: ontroue Betekenis: • Attributiewe vorm van ontrou; wat nie getrou, lojaal of betroubaar is nie. Gebruik: • Die ontroue kêrel kom toe sy moses op 'n partytjie teë. Vertaling: Engels: unfaithful, disloyal Nederlands: ontrouwe Laat weet asb as die inskrywing foute bevat of verder verbeter kan word.