opstandeling Afbreking: op•stan•de•ling Samestelling: opstand + -eling Uitspraak: /ˌɔpˈstan.də.lɪŋ/ Selfstandige naamwoord: opstandeling Meervoud: opstandelinge Betekenis: • Iemand wat in opstand kom. Persoon wat hom (dikwels met geweld) teen die heersende gesag verset. Gebruik: • Jesus is in sy tyd as 'n opstandeling beskou en is dan ook daarvoor tereggestel. Sinoniem: • insurgent • oproermaker • rebel Vertaling: Engels: insurgent, rebel, insurrectionist Nederlands: opstandeling Laat weet asb as die inskrywing foute bevat of verder verbeter kan word.