"Die afskeid van Esther" deur FERDI GREYLING
Die afskeid van Esther Ek het my verbeel ek hoor hoe ritsel daar tussen die dokter se doodgewone woorde deur blinkswart vlerke van vernietiging. En my gedagtes het om sterrewolke gevorm en die kil donkertes waarin dit dryf want ek vermoed sterre maak patrone in die nag omdat daar tekens van God is in die koue lug. Maar my dag is gou weer bevolk met bome wat die son se gerieflike strale in soet skadus op 'n teerblad breek. Die ritsel van vlerke, duiwe op 'n parkeerterrein. Die donker geometrie van die dood word nog nie finaal in my geweef nie. Maar Esther, jy staan nou alleen met duiwe wat bo jou fladder in die persblou lug. Om jou gloei die helder lewe. Elegante tyd krul soos 'n veer in jou op. Jy is op pad na daardie vreemde land waar die lug se kleur die essensie van duiwe is. Esther, jy los my met 'n vreemde kennis van die grasie van duiwe. Elke dag sien ek nou hoe hulle vreugdevol patrone flits teen die koue kranse van die stad.