"Digter in sy Slaap Oorlede" deur LINA SPIES
Digter in sy Slaap Oorlede Lina Spies In memoriam: Wilhelm Knobel Toe ek op die koerant se voorblad lees jy's dood het ek skielik hardop begin huil met die onmiddellike skuldgevoel: dis nie net om jou nie - dis oor die katedraal waar mense in en uit loop, oor die kerk wat toe staan, oor die hospitaal wat geen ontslag gee nie, maar slaap verseker en die wakkerbly verbied dat jy kan skape tel totdat die Herder kom... Later het ek jou gedigte herlees en hulle was meteens anders as toe ek oor hulle gefrons het, verleë oor my ongeraaktheid en onbegrip, in die dae van vriendskaplike verpligting: die skemerwêreld van web en vin en wier het jou vir my afgekamp. Maar nou was die dood die toegang, want vir die eerste keer het ek geweet hoe vol jou verse daarvan is en as jy oor sterwe skryf, van woorde wat in jou keel gestik het, dan vervloei dit tot vinkeierblou rooskleur van die kinderkamer ligter-as-houtskool groen van seewier Dit word soos die liefde waarvoor jy gevlug het op straat en gedink het ek sou ook, sonder om te weet van 'n nagwandeling en hoe van lamppaal tot lamppaal 'n winkelpop mens laat verlang. Daarom was ek eers werklik hartseer toe ek kom by daardie vers wat jy vir my geskryf het met die bietjie spot, die baie erns, die groot eensaamheid, want sien, ék het dit wel gehad: die skuilplek, die toevlugsoord, die slaap met bevredigde sinne, en vir jou wat so gereed was om lief te hê, het die lewe daarsonder verbygegaan tussen jou mure van mos. Nou slaap jy in die klein swart kluis: jou liefdesbed, jou duifblou kinderkamer