Re: Verkleurmannetjies, skurwejantjies en des meer
s941...@cosine.up.ac.za (Etienne Marais) writes: > >Bouwer wrote: >>> >>> Die Valle het seker ook al baie verander sedert ek dit as >>> kind baie besoek het. Hoop die blouerige klein verkleur- >>> mannetjies hardloop nog daar rond op die rotse. >>> > > Ek het nog nooit 'n "klein blouerige" verkleurmannetjie gesien nie, > > > Dankie vir die gepraat oor die verkleurmannetjies en dies meer. Ek dink wat ek blou verkleurmannetjies by die Aughrabiese Valle genoem het, is seker rots- koggelmanders. Wat is die basiese verskil tussen koggelmanders en geitjies? Dit het my ook altyd verbaas hoe min mense in SA bekend is met haarskeerders, die skrik van my kinderdae. Ek hoor nou nog hulle pootjies tik-tik op die plankvloer. Ek wonder ook hoeveel mense in SA weet watter pes kakkerlakke in Noord-Amerika is. Hulle floreer in die "high rises" waar dit twaalf maande van die jaar 'n sub- tropiese klimaat is. Een van die eerste dinge wat jy hier vra, is of die gebou kakkerlakke het. Gloudina
Wen wrote in article ... > In article , > s941...@cosine.up.ac.za (Etienne Marais) wrote: > >>>> Hoop die blouerige klein verkleur- >>>> mannetjies hardloop nog daar rond op die rotse. > > Ek dink die bovermelde sin klaar die verkleuermannetjie identi- > teitskrisis op: verkleurmannetjies hardloop nie; dis nie vir > niks nie dat ons hulle as kinders beter as 'trapsuutjies' geken > het. Dis seker maar 'n rotsakkedissie of 'n ding > wat daar aan't rondholle is. Dit is beslis eerder 'n akkedis as 'n trapsuutjies. Hulle is omternt 10cm lank terwyl die Bloukop koggelmanders hier in die Bosveld omtrent 25cm lank word. Ek dink dit is 'n ander spesie, maar ons moet maar op die dierkundiges wag om ons tot beter insigte te help So klein as wat hierdie akkedisse is, so parmantig kan hulle wees. Een keer in die Boesmanland het my vriend 'n splinternuwe blou denimbroek aangehad. Op 'n keer draf 'n bloukop akkedis ewe parmantig langs hom. Hy het hom kompleet verbeel dat my vriend 'n indringer is wat bygekom moet word. Laas week het 'n wonderlike ding met my gebeur in die Numibberge. (Hulle lê teenaan die Spergebied, suid van Sesriem en Sossousvlei.) 'n Jong getroude paar het daar verneem van my kranksinnigheid - die bestudering van plante met vet lywe. Die man het as 'n verjaardig geskenk vir sy vrou 'n pad gemaak tot heel bo op een van die vesrte punt van die Numibberge. Sy is ook kranksinnig - bly maklik tot 'n week vingerallen in die berg. Daar het sy 'n vetlyf plant ontdek wat sy later laat identifiseer het as Adenia peguelii. (Dit is 'n woestyn grenadilla.) Toe sy hoor dat ek waarskynlik die enigste een in die land is wat iets daarvan weet (ek boer met vetlyf grenadillas) en dat ek in daardie wereld sou wees, moes ek op hulle aandrag by hulle aangaan. Wonderlike mense. Die volgende dag het haar man vir my haar en my jonste dogter tot by die verste punt met 'n 4x4 bakkie geneem en daar afgelaai. Net voor ons by die uitkykpos kom, vlug daar 'n trop van sewe bergkwaggas oor die berg die oomblik toe hulle ons gewaar. Haar man se toe dat dit geweldig moeilik is om hierdie diere onder skoot te kry - maar dat dit gedoen moet word om hulle getalle in toom te hou. Hy is toe terug opstal toe om Mariental toe te gaan wat sowat 250km verder oos l^e. So teen 12 uur het die twee jonges begin agterkom dat die ou oom nie so vlugvoetig berglangs wou klouter nie. Hulle laat my toe agter met die belofte dat haar man voor donker na my sou kom soek. Ek moet net naby die paadjie bly. Die vrou wou teen 5uur by die opstal wees om nuwe gaste te ontvang. Terwyl hulle weg spaander, het ek rustig my gang gegaan, kilphard besig om een met die natuur te word. Skaars 'n halfuur hoor ek 'n eienaardige geblaf en klippe wat teen die berg af rol. Dit was die trop kwaggas. Sodra ek stop, begin hulle terug vlug. Maar as ek so ewe wei-wei aanstap, volg hulle my ewe nuuskierig! As ek hulle wou dophou, moes ek dit so skuifelend doen. Dit het my 6uur en 6 km berglangs geneem om weer in die vlakte naby hulle opstal te kom. Die kwggas het my al die pad nuuskierig agtervolg. Net na sonder kom die man, my vrou en my dogter aangejaag in die pad om die "stadige ou man" daar iewers in die Numibberge te "gaan red". Hulle was dood verbaas om my 2km van die opstal te kry - spinglewend. Ek was nogal vies dat hulle nie langer gewag het nie, maar my dogter het glo aangedring dat haar pa vir haar so ellendig lyk met sy rustige geloop. Maar nog voordat ek hulle aantog gehoor het, het die kwaggas omgeswaai en terug laat spaander tot agter die berg. Die natuur behandel die haastige mens soos 'n bedreiging! Alles van die beste At de Lange
> In article , > s941...@cosine.up.ac.za (Etienne Marais) wrote: > >>>> Hoop die blouerige klein verkleur- >>>> mannetjies hardloop nog daar rond op die rotse. > Daar is akkedisse / koggelmanders by Aughrabies, maar hulle is nie eintlik blou nie. Aan die ander kant is Gloudina se geheue en kleuronderskeidingsvermoe" beide blykbaar verdag. John
In article writes: > From: > Subject: Re: Verkleurmannetjies, skurwejantjies en des meer > Date: 16 Jul 1997 20:01:39 GMT > s941...@cosine.up.ac.za (Etienne Marais) writes: > >Bouwer wrote: >>>> >>>> Die Valle het seker ook al baie verander sedert ek dit as >>>> kind baie besoek het. Hoop die blouerige klein verkleur- >>>> mannetjies hardloop nog daar rond op die rotse. >>>> >> >> Ek het nog nooit 'n "klein blouerige" verkleurmannetjie gesien nie, >> > . . . > Dit het my ook altyd verbaas hoe min mense in SA > bekend is met haarskeerders, die skrik van my kinderdae. > Ek hoor nou nog hulle pootjies tik-tik op die plankvloer. > . . . > Gloudina In dele van die land staan die "haarskeerder" bekend as 'n "roman" met die klem op die eerste lettergreep. Die naam "haarskeerder" is aan baie mense onbekend. In Namibië is "haarskeerder" in algemene gebruik. Dis maar 'n grillerige kalant en tog heel onskadelik. Sybrand
Ek en 'n paar ander Kaapse tuiniers let al vir 'n geruime tyd op dat verkleurmannetjies al hoe minder gesien word. Ons vermoed dat lugbesoedelng, stedelike opbouing en tuin gifstowwe bydra tot hierdie tragiese verskynsel. Sodra ek terug is in die Kaap gaan ek probeer om verkleurmannetjies in my tuin te vestig. Hier in Thailand is klip akkedisse baie vollop, van klein tot groot en aggresief, helder blou met wit spikkels, pienk met strepe en verskeie tipes vaal kleure. ....alhoewel die akkedisse plaaslik geëet word op kepab stokkies bly hulle volop. Dit wriemel van die lewe hier, op land en op see, met 'n lang reën seisoen en aaneenhoudende temperature van tussen 30 en 37 grade celsius kan dit seker nie anders nie. Vyg ....draai die kraan styf toe, ....water mors is baie nalatig mense !
In Article, writes: >>>> > Hoop die blouerige klein verkleur- >>>> > mannetjies hardloop nog daar rond op die rotse. >> > > Daar is akkedisse / koggelmanders by Aughrabies, maar hulle is nie > eintlik blou nie. Aan die ander kant is Gloudina se geheue en > kleuronderskeidingsvermoe" beide blykbaar verdag. > > John Gie Gie Gie! Skerp man Skerp!! Lou