'n Ruk gelede het iemand met 'n motervoertuig teen die trappe van die Parlement in Ottawa opgery, en is eers by die voordeur deur die veiligheidspolisie gestop. Toe 'n ampsdraer van een van Kanada se First Nations nou die anderdag die sitting kom bywoon met 'n arendsveer, toe word hy onmiddellik gevra om van die veer ontslae te raak, vir veiligheidsredes. Die arendsveer is natuurlik 'n simbool van outoriteit en mag onder al die Eerste Nasies van Kanada, en dit was 'n baie groot faux pas van daardie veiligheidspolisieman. Dit het gekos dat die "Minister of Indian Affairs" opgestaan het in die huis, daaroor gekla het en die Speaker gevra het om apologie aan te teken. Die Speaker het dit toe ook gedoen namens die regering van Kanada en bygevoeg dat een van sy oumas 'n Ojibway was. Elijah Harper het toe opgestaan en vir die Speaker 'n arendsveer gegee, sodat daar nou 'n arendsveer vir altyd in die Kanadese Parlement kan wees. Elijah Harper is die man wat 'n paar jaar gelede, toe hy 'n lid van die Provinsiale Regering in Manitoba was, die "Meech Lake Accord" in duie laat stort het, deur net daar in die regeringsbanke te sit met 'n arendsveer en te weier om sy toestemming te gee vir die ratifikasie van die Meech Lake Accord (wat vir Quebec die status sou gee van 'n "distinct society.") Op 'n manier is dit die teenwoordigheid van die First Nations in die struktuur van Kanada wat die sement vorm wat hierdie relatiewe klein nasie in die tweede grootste landsoppervlakte ter wereld aanmekaar smee. Die proses van uiteindelik reg te laat geskied aan die honderde eerste nasies wat lank gelede van hulle geboortereg ontneem is deur die koloniale magte van eers Frankryk en toe Engeland, is 'n stadige proses. Deur talle hofsake kry verskillende "bands" dit reg om van hulle geboortegrond terug te kry. Somtyds is dit net 'n begraafplaas wat gholf- baan geword het en nou weer teruggegee word. Somtyds, veral in British Columbia, is dit groot dele van die provinsie wat nou weer onder stamjurisdiksie kom. Somtyds moet ander sake ook reggestel word. My beste vriendin is 'n Maliseet in New Brunswick. Omdat sy met 'n "non-Indian" getrou het, het sy tot 1983 geen "status" gehad nie. Toe verander "hulle" (die Sentrale Regering) die wet, en skielik het sy "status" as Maliseet. Sy het toe onmiddellik gestaan vir verkiesing in die lokale regering, is verkies en is al meer as tien jaar op die "St. Mary's Band Council." Ek woon nou al vir 'n paar jaar nie meer in dieselfde plek as sy nie. Elke Maandagoggend stuur sy vir my 'n brief per e-pos. As die brief 'n dag laat is, sê sy die brief is "on Indian time." Wat my egter die meeste amuseer is die teenwoordigheid van rassegevoel selfs tussen die verskillende groepe van Eerste Nasies. Aan die Kanadese ooskus is daar twee groot groepe: die Micmac en die Maliseet. As jy nou vir my vriendin wil opgewonde maak, noem haar 'n Micmac. Die Maliseet, kleiner in getal, dink hulle is van groter status as die Micmac. Gloudina Bouwer