Dit laat 'n mens effens treurig voel om die volgende kort gedig van Pirow Bekker te lees: TAALMAUSOLEUM Van al my land se droewighede, neef Boerneef en oom Wyk, is vir my die ergste ene die: ons taal - die welgekerkte kind, ons abbahart in elkedagse stryd - word oustryk weer en meer as ooit geklipwerk as 'n lyk. Meer as 'n honderd jaar gelede het mense ook gepraat daarvan dat Afrikaans gedoem was. Toe het J. Lion Cachet vol optimisme gepraat van die toekoms van Afrikaans in "Die Afrikaanse Taal." Hy het in die gedig gesê hoe Afrikaans soos 'n boere-nooi is, by wie almal eintlik aanlê in plaas van by haar "sussie wat uit Holland kom" en haar niggie met die stywe nek "wat loop in rooi satyn." Die gedig eindig met die volgende strofe: Want ek het onder in myn kis 'n Ware towerstaf, Wat ek nog van myn ouma het, En niemand weet daaraf. Hef ek die staf op, "Moedertaal", Dan volg die land my na: En ek is netnou koningin Van heel Suid-Afrika! 'n Mens weet natuurlik dat Afrikaans uiteindelik as offisiele voertaal aangeneem is in die twintiger- jare, iets waarvan Cachet maar net kon droom. 'n Mens weet natuurlik ook van die tragedie van die tweede gedeelte van die twintigste eeu, toe blinde en meedoënlose taalhandhawers ons lieflike taal in ander se kele wou afdwing, met tragiese gevolge, en met negatiewe politieke gevolge vir die Afrikaner self. 'n Mens kan maar net hoop dat die toekoms vir ons taal iets beter inhou as wat die doemprofete voor- spel. Gloudina Bouwer