Somtyds sit jy in 'n wagkamer êrens en tel 'n tydskrif op wat nou regtig oud is. Dan lees jy 'n artikel wat geskryf is voor die Berlynmuur geval het, of voor die U.S.S.R. opgebreek het. Dan kry jy so 'n snaakse gevoel op jou maag. En jy vra vir jouself: droom ek dit alles - dat die Muur geval het, dat Duitsland nou weer net een land is, dat Suid-Afrika uiteindelik 'n werklike demokratiese land geword het? Somtyds lees jy stories of gedigte wat geskryf is in daardie tyd wat almal nou wil vergeet. Dan voel jy so 'n spesiale hartseer. Was dit nou nodig dat soveel mense van alle kleure soveel moes gely het? En vir wat? Hier volg 'n gedig wat sulke gevoelens by 'n mens wakker maak: 'n Paternoster vir Suid-Afrika Lina Spies Here, laat die name geheilig word van al die kinders van die land - van hulle wat modderkoekies gebak het uit sy aarde, dassies skrikgemaak het in sy klowe, wol getrap het in sy krale. Ek het asemloos toegekyk: swart bolywe geboe oor magtelose diere en skerp skere wat my laat wag het, bang vir die glip-slag, die bloed, die pyn. Maar die swart versigtige hande het selde dieper as die wit geknip en ek kon die looitjies uitdeel want die arbeider was sy loon waardig volgens die aantal wat hy vrygemaak het om ligvoets teen die somerheuwels uit te wei. Maar die bale is lankal toegewerk en weggestuur, die wololie van my voete afgewas, my bene nie meer lam getrap nie. Vergewe ons, die vergeetagtiges, die uitgerustes, soos ons hulle vergewe, die luidrugtiges wat nooit binne die kraal was nie, wat nooit rietperd gery en kaalvoet geloop het nie, en Here, sien ons hande aan: Kyk, om my wit pols is 'n armband van gras; my donker speelmaat het dit kunstig gevleg soos ek nooit kon nie... Aan U behoort die land en die son en die skape van sy weiding Gee ons liefdevolle hande, Heer, en sny U self versigtig aan die belemmerende kleed dat daar nie onnodig bloed verspil nie en deel U self die lootjies uit. (ingetik op die nuusgroep deur gloudina bouwer)