Toe ek JM Coetzee begin lees het, het dit vir my duidelik geword dat hy sy beste prosa skryf wanneer hy skryf oor karakters wat in die agtiende en negentiende eeue in Suid-Afrika geleef het. Sy twee beste boeke is dus vir my "Dusklands" (se tweede gedeelte) en " In the Heart of the Country." Dit was dus vir my baie baie interessant om in "Youth" (wat hy eers onlangs geskryf het) te ontdek dat dit heelwaarskynlik ook die jong Coetzee se agenda was om groot boeke oor veral die neëntiende eeu te skryf, in die tradisie van Burchell. Hy skryf : " .. he would like to do it: write a book as convincing as Burchell's . If, to make his book convincing, there needs to be a grease- pot swinging under the bed of the wagon as it bumps across the stones of the Karoo, he will do the grease-pot. If there have to be cicadas trilling in the tree under which they stop at noon, he will do the cicadas. The creak of the grease-pot, the trilling of the cicadas - those he is confident he can bring off. The difficult part will be to give to the whole the aura that will get it onto the shelves and thus into the history of the world : the aura of truth. .. "It is not forgery he is contemplating. . The challenge he faces : to write a book whose horizon of knowledge will be that of Burchell's time, the 1820s.." Daar was natuurlik in die middel van die vorige eeu 'n taamlike sterk genre van verhale oor die lewe veral op die oosgrens gedurende veral die neëntiende eeu. Ek onthou dat daar 'n skrywer met die naam Venter was wat baie goeie boeke oor die lewe op die Oosgrens geskryf het. André Brink later het ook baie dieselfde genre beoefen - Ek dink nou aan sy boek wat in Engels "A chain of voices" heet. Ek dink Coetzee was spesiaal aangetrokke tot dié genre, en het myns insiens van sy beste prosa in dié genre geskryf. Gloudina