D.J. Opperman het ongetwyfeld van die beste gedigte in Afrikaans geskryf. In "Kroniek van Kristien" vind 'n mens myns insiens Opperman op sy heel beste. Ek haal twee gedigte van hom aan: Papajabos Tussen die papajabome onder 'n geel maan het sy die heelnag in 'n skyndood stil gestaan met oe toe en arms sywaarts uitgestrek.... In die vroee dou voel sy haar tone langer rek en ondergronds rondkronkel; toonhare sprei en suig aan druppels dat sy vol uitdy van pitstring uit, en albei heupe en haar romp wring smal weg in 'n gladde gryswit stomp, terwyl die netwerk van haar skouerare swel langs kaal arms af tot by die blare waar sy oorbuig met twee ryp papajas. Toe prewel sy haar preek: "Al is ons vas as mannetjies en wyfies tussen grond en lug ewig in die spel gevange van bevrug, is daar 'n Groen Wind wat so vervoer dat ons ons kan losdans sonder om te roer"... Sy sien die ou man met die byl aanstap en onder aan die stam begin hy kap en kap totdat die boom meteens uitskree en aan 'n vrou geboorte gee... Sy dink, met die bykom, sy is bedrieg, maar uit haar hare het 'n duif gevlieg. Kristien as gekruisigde, bevrugte, vrugdraende en geboortegewende is tegelyk ook die een wat ons wil leer dat ons ons kan losdans sonder om te roer. Meer intens nog is haar gevoel van geroepenheid in die vol- gende gedig: Waatlemoen In die tyd van geestelike dronkenskap is haar lyf gevul met die rooi sap wat van die geel son en die soet fontein in haar liggaam gis en borrel soos jong wyn; en daarvan het sy uitermate groot geswel sodat haar lyf verby haar lede wel en sy, volkome deur haarself omsluit, net kommer oor: "Wat kom daar uit my uit? In die groot honger is die kwaad gesaai reeds met die strooiing van die saad wat ek vermenigvuldig wek in my." Sy voel in haar hoe roer die rye: "Is die pitte swart of bruin of wit?" Dan het sy om haar sondes weer gebid. Sy word ten volste van die groot verwag en weet nou breek die uur aan van die slag, en op 'n warm somerdag het sy gedwee haar met die loop van die vrugwaters oorgegee... en half verstrooi sien sy hoe om haar staan wit, bruin en swart, 'n halwe maan, en onbesorg eet hulle skyf na skyf die wyn en brood van haar bros lyf. Groot godsdienstige digkuns, met as inspirasie die kontemplasie van die werklikheid van vrouwees, en die boodskap van verlossing wat ook deur die vrou en haar liggaam gepredik kan word. Gloudina Bouwer