Verlede Vrydag het ek, nÃ ek 30 kilos gery het om my huis se sleutel te kry waar ek dit miskien gelaat het, weer by die huis aangekom, en skielik besluit om in die kattebak te kyk. Die verligting dat die sleutels daarin was, het die feit versag dat ek dit daarin gesit het. Maar wat daarna gebeur het laat my wonder of net ek so verstrooid is:-) Oudergewoonte het ek in trurat die motorhuis ingetrek en dus nie nodig gehad om die ligte van die motorhuis aan te skakel nie, want my kar se truligte is lekker helder. Daarna het ek in die donker uitgeklim, en omdat dit stikdomker was in die motorhuis, het ek voel voel oor die muur gesoek na die skakelaar, om die ligte van die motorhuis af te skakel. Eers toe ek dit vind, en voel dat dit in die af posisie is, het ek besef waarmee ek besig is. Ek vergelyk dit met die dag wat ek my motor genader het met die sleutels in my regterhand, met my linkerhand in my linkersak gesoek het na die sleutel, en toe ek dit nie daar kry nie, die sleutel oorgesit het in my linkerhand, en met my regterhand in my regtersak verder gesoek. Omgedraai om te gaan soek waar ek was, en dit toe in my hand gekry. Of die dag wat ek, wat 'n bril gebruik om te lees, na die poskantoor gestap het. My bril, 'n Multi-Focal, wat altyd in my hempsak is, kleur lekker donker in die son. Toe ek oor die straat stap, haal ek dit uit my hempsak, en sit dit oor my oë, want die son was skerp. In die poskantoor het ek my bril begin soek, en toe terug gestap na my kantoor, waar die bril seker op my lessenaar lê. Toe ek oor dieselfde straat waar ek dit opgesit het stap, kry ek dit. Op my oë. En dan troos ek myself, dat dit nie net ek is wat die botter in die messelaai probeer kry nie. Is julle ook so? DD Om sommige snaakse aanmerkings in die kiem te smoor: 'n Graad twee sertifikaat het die onderwyseres se nota daarin dat ek verstrooid is:-)))