Hoeveel mense hier het met 'n lyer op 'n daaglikse basis te doen? Hoeveel mense hier het 'n ouer of familielid wat aan hierdie vreeslike siekte ly? Annette
Anette, My pa het dit die afgelope paar jaar (seker 4 jaar) gehad tot en met sy dood 2 maande gelede. Ons was baie gelukkig. Ons kon hom tuis versorg vir die eerste 18 maande van sy siekte. En net om dit nog erger te maak het hy ook Parkinsons gehad. Die laaste 2 en 'n half jaar was hy in 'n ouetehuis op Villiersdorp versorg, en dit was vir ons wonderlik hoe goed hy versorg was deur die verpleegpsersoneel daar. Ek dink dit was die swaarste dag in ons lewens was toe die dokter ons inlig dat hy beide siektes het, en dat die medikasies net vir een van die siektes kon gebruik word. Ons moes toe besluit om slegs voort te gaan die Parkinsons se medikasie. Dit het hom so beetgehad dat hy nie kon sluk nie, en dat hy so gefrusteerd was dat hy 'n "las" vir ons was. Wat vir almal so verbasend en hartseer was, is dat Pa so 'n wyse en intellektuele mens was. Jy kon hom nie klop met finansies nie, en as jy nog sit en die kolomme van die kasboek optel met jou sompompie, dan het hy al klaar die antwoord tot op die sent toe korrek gehad. En hy was wyd belese. Het altyd geweet wanneer dié of daardie veldslag in die ABO gebeur het. Van landsake het hy alles geweet, en kon hy met gesag en vriendelikheid sy opponente polities die loef afsteek. En hy het mense geken. Eers op die herdenkingsdiens het ek waarlik agtergekom hoe bemin en bekend hy was. Een so 'n vriend was Sir De Villiers Graaff . 'n Huisvriend, en hulle was op voornaam-terme met mekaar. Dit was 'n jaarlikse instelling: Pa het op 6 Desember verjaar, en sir Div op 8 Desember. Op Pa se verjaarsdag dan is die kaartjie van sir Div af daar. In sy eie handskrif: "Beste Thys, ou vriend, Nog 'n jaar is verby..." En dan was dit geteken: "Div" Dan het Pa al verlede week gesorg dat sy kaartjie aan sir Div gepos is om die 8ste in die Kaap te wees. *------ So kom ek so 'n jaar gelede een dag by Pa en ons sit en gesels allerhande ou stories. Vra een van die verpleegsters daar vir hom of dit darem vir hom lekker is as sy kinders by hom kom kuier: "Ja, dis nogal lekker, want dan kry jy sommer al die dorp se skindernuus ook. Net jammer van die spul vlooie wat hulle altyd saambring." Tot die end het hy, ten spyte van die verwarring en dementia by tye, sy sin vir humor behou. 'n Ander keer kry ek hom in die sonkamer in 'n stoel sit met 'n Huisgenoot voor hom. Hy't 'n bril op. Maar dis een van daai brille wat Coke-bottel bome het vir glase. Vra ek hom waar sy eie bril is. "Hier in my hempsak" is sy antwoord. "Kan pa dan sien? " vra ek. "Nie so goed nie" is sy antwoord. "Kom dan sit ek Pa se bril vir jou op" waag ek dit. "Nee wat, vir wat moet ek dan my bril uitslyt as ek iemand anders s'n kan gebruik. In elk geval, ek wou net kyk of my naam al op die referendum se keiserslys is. En julle moet daai hek gaan toemaak. Netnou loop vreet die lammerooie aan die aartappel-lowwe." So het die gesprekke verloop. Ons behou maar die toon en leiding van die gesprek en bring hom terug as hy so wil "skape oppas". Net om daarna weer verryk te word met 'n sonstraaltjie van sy besondere sin vir humor. Mamma is ook later in dieselfde ouetehuis opgeneem, en het haar eie kamer. Dit was vir ons, en ek weet vir haar seker die swaarste, om die mens wat eens ons en die gemeenskap se trots was, so te sien wegkwyn na liggaam maar veral na gees, totdat hy op 13 Oktober stil huis toe gegaan het na sy Hemelse Tuiste. So 'n paar dae voor sy heengaan was ek en my gesin daar. Hy was toe al bedlêend en die oë was toe. Ek vat so aan sy arm, en hy mompel skaars hoorbaar "Hallo Matthys" en hy maak sy oë oop en groet almal. En dit was ons afskeid. Mense, maar kyk toe ons daar uitstap toe lòòp die trane hoor. Die Saterdag middag was dit als verby. Nou weet ons hy is in dié Plek waar hy die mooiste wuiwende lande van die mooiste volryp goue graan kan aanskou. Waar hy saam met die Meester Landbouer kan boer. Waar die mooiste Duitse Merino skape te sien is, en waar die vrugtebome en wingerde oorloop van die mooiste oes. Thys (met 'n lang storie) oppie Bos "Annette" skryf in boodskap news:9usnh9$ane5k$1@ID-92016.news.dfncis.de... > Hoeveel mense hier het met 'n lyer op 'n daaglikse basis te doen? > Hoeveel mense hier het 'n ouer of familielid wat aan hierdie vreeslike > siekte ly? > Annette >
Dankie Thys- dat jy dit met ons gedeel het. En dan ook innige simpatie met die afsterwe. (((((((((((Thys))))))))) Ek voel altys as mens nog die humor kan raaksien in die situasie dan help dit met die hartseer. Wat vir my die snaakste was met Tant Alie was dat sy haar hele lwe lank gehakkel het, maar toe sy siek was, was die hakkel weg. Annette news:9v1srg$1uha$1@news.adamastor.ac.za... > Anette, > My pa het dit die afgelope paar jaar (seker 4 jaar) gehad tot en met sy dood > 2 maande gelede. Ons was baie gelukkig. Ons kon hom tuis versorg vir die > eerste 18 maande van sy siekte. En net om dit nog erger te maak het hy ook > Parkinsons gehad. Die laaste 2 en 'n half jaar was hy in 'n ouetehuis op > Villiersdorp versorg, en dit was vir ons wonderlik hoe goed hy versorg was > deur die verpleegpsersoneel daar. > Ek dink dit was die swaarste dag in ons lewens was toe die dokter ons inlig > dat hy beide siektes het, en dat die medikasies net vir een van die siektes > kon gebruik word. Ons moes toe besluit om slegs voort te gaan die > Parkinsons se medikasie. Dit het hom so beetgehad dat hy nie kon sluk nie, > en dat hy so gefrusteerd was dat hy 'n "las" vir ons was. > > Wat vir almal so verbasend en hartseer was, is dat Pa so 'n wyse en > intellektuele mens was. Jy kon hom nie klop met finansies nie, en as jy nog > sit en die kolomme van die kasboek optel met jou sompompie, dan het hy al > klaar die antwoord tot op die sent toe korrek gehad. En hy was wyd belese. > Het altyd geweet wanneer dié of daardie veldslag in die ABO gebeur het. Van > landsake het hy alles geweet, en kon hy met gesag en vriendelikheid sy > opponente polities die loef afsteek. En hy het mense geken. Eers op die > herdenkingsdiens het ek waarlik agtergekom hoe bemin en bekend hy was. Een > so 'n vriend was Sir De Villiers Graaff . 'n Huisvriend, en hulle was op > voornaam-terme met mekaar. Dit was 'n jaarlikse instelling: Pa het op 6 > Desember verjaar, en sir Div op 8 Desember. Op Pa se verjaarsdag dan is die > kaartjie van sir Div af daar. In sy eie handskrif: "Beste Thys, ou vriend, > Nog 'n jaar is verby..." En dan was dit geteken: "Div" > Dan het Pa al verlede week gesorg dat sy kaartjie aan sir Div gepos is om > die 8ste in die Kaap te wees. > *------ > > So kom ek so 'n jaar gelede een dag by Pa en ons sit en gesels allerhande ou > stories. Vra een van die verpleegsters daar vir hom of dit darem vir hom > lekker is as sy kinders by hom kom kuier: > "Ja, dis nogal lekker, want dan kry jy sommer al die dorp se skindernuus > ook. Net jammer van die spul vlooie wat hulle altyd saambring." > > Tot die end het hy, ten spyte van die verwarring en dementia by tye, sy sin > vir humor behou. > > 'n Ander keer kry ek hom in die sonkamer in 'n stoel sit met 'n Huisgenoot > voor hom. Hy't 'n bril op. Maar dis een van daai brille wat Coke-bottel > bome het vir glase. Vra ek hom waar sy eie bril is. "Hier in my hempsak" > is sy antwoord. > "Kan pa dan sien? " vra ek. "Nie so goed nie" is sy antwoord. > "Kom dan sit ek Pa se bril vir jou op" waag ek dit. "Nee wat, vir wat moet > ek dan my bril uitslyt as ek iemand anders s'n kan gebruik. In elk geval, > ek wou net kyk of my naam al op die referendum se keiserslys is. En julle > moet daai hek gaan toemaak. Netnou loop vreet die lammerooie aan die > aartappel-lowwe." > > So het die gesprekke verloop. Ons behou maar die toon en leiding van die > gesprek en bring hom terug as hy so wil "skape oppas". Net om daarna weer > verryk te word met 'n sonstraaltjie van sy besondere sin vir humor. Mamma > is ook later in dieselfde ouetehuis opgeneem, en het haar eie kamer. Dit > was vir ons, en ek weet vir haar seker die swaarste, om die mens wat eens > ons en die gemeenskap se trots was, so te sien wegkwyn na liggaam maar veral > na gees, totdat hy op 13 Oktober stil huis toe gegaan het na sy Hemelse > Tuiste. > So 'n paar dae voor sy heengaan was ek en my gesin daar. Hy was toe al > bedlêend en die oë was toe. Ek vat so aan sy arm, en hy mompel skaars > hoorbaar "Hallo Matthys" en hy maak sy oë oop en groet almal. En dit was > ons afskeid. Mense, maar kyk toe ons daar uitstap toe lòòp die trane hoor. > Die Saterdag middag was dit als verby. Nou weet ons hy is in dié Plek waar > hy die mooiste wuiwende lande van die mooiste volryp goue graan kan aanskou. > Waar hy saam met die Meester Landbouer kan boer. Waar die mooiste Duitse > Merino skape te sien is, en waar die vrugtebome en wingerde oorloop van die > mooiste oes. > > Thys (met 'n lang storie) oppie Bos > > "Annette" wrote in message > news:9usnh9$ane5k$1@ID-92016.news.dfncis.de... >> Hoeveel mense hier het met 'n lyer op 'n daaglikse basis te doen? >> Hoeveel mense hier het 'n ouer of familielid wat aan hierdie vreeslike >> siekte ly? >> Annette >> >
'n Pragtige stuk Thys. Ek dink humor is al ding wat mens deur die lewe kry en dit in die swaar makliker maak. Ek probeer altyd die humor in alles om my sien. My man se oupa het ook sulke wonderlike verhale vertel, onder andere hoe bang hy vir paddas was en dat hy van sy motorfiets gespring het so in die ry, van skrik vir 'n padda. Hom natuurlik disnis geval. Sy bure het twee kwaai "dobermans" gehad wat vir almal geblaf en op hol gejaag het. Hy pluk toe eendag sy kettie uit en terwyl die twee vir almal staan en versondig met hul blaffery, klits die een op die bout. Dié dink die ander een het hom gebyt en daar spring die twee honde tot sy grootste vermaak aanmekaar! Hy het baie soortgelyke staaltjies ten minste een keer per jaar vertel en almal het dit elke keer geniet. Sy manier van vertel het die dieselfde storie altyd weer nuut laat klink. Hy was 'n groot gelowige en het sy hele lewe deur myntering gehad, kon nooit genees nie, maar het 'n vol lewe gehad, gesond ten spyte daarvan. Hy is op die ouderdom van ±83 oorlede. Thys de Wet skryf in boodskap news:9v1srg$1uha$1@news.adamastor.ac.za... > Anette, > My pa het dit die afgelope paar jaar (seker 4 jaar) gehad tot en met sy dood > 2 maande gelede. Ons was baie gelukkig. Ons kon hom tuis versorg vir die > eerste 18 maande van sy siekte. En net om dit nog erger te maak het hy ook > Parkinsons gehad. Die laaste 2 en 'n half jaar was hy in 'n ouetehuis op > Villiersdorp versorg, en dit was vir ons wonderlik hoe goed hy versorg was > deur die verpleegpsersoneel daar. > Ek dink dit was die swaarste dag in ons lewens was toe die dokter ons inlig > dat hy beide siektes het, en dat die medikasies net vir een van die siektes > kon gebruik word. Ons moes toe besluit om slegs voort te gaan die > Parkinsons se medikasie. Dit het hom so beetgehad dat hy nie kon sluk nie, > en dat hy so gefrusteerd was dat hy 'n "las" vir ons was. > > Wat vir almal so verbasend en hartseer was, is dat Pa so 'n wyse en > intellektuele mens was. Jy kon hom nie klop met finansies nie, en as jy nog > sit en die kolomme van die kasboek optel met jou sompompie, dan het hy al > klaar die antwoord tot op die sent toe korrek gehad. En hy was wyd belese. > Het altyd geweet wanneer dié of daardie veldslag in die ABO gebeur het. Van > landsake het hy alles geweet, en kon hy met gesag en vriendelikheid sy > opponente polities die loef afsteek. En hy het mense geken. Eers op die > herdenkingsdiens het ek waarlik agtergekom hoe bemin en bekend hy was. Een > so 'n vriend was Sir De Villiers Graaff . 'n Huisvriend, en hulle was op > voornaam-terme met mekaar. Dit was 'n jaarlikse instelling: Pa het op 6 > Desember verjaar, en sir Div op 8 Desember. Op Pa se verjaarsdag dan is die > kaartjie van sir Div af daar. In sy eie handskrif: "Beste Thys, ou vriend, > Nog 'n jaar is verby..." En dan was dit geteken: "Div" > Dan het Pa al verlede week gesorg dat sy kaartjie aan sir Div gepos is om > die 8ste in die Kaap te wees. > *------ > > So kom ek so 'n jaar gelede een dag by Pa en ons sit en gesels allerhande ou > stories. Vra een van die verpleegsters daar vir hom of dit darem vir hom > lekker is as sy kinders by hom kom kuier: > "Ja, dis nogal lekker, want dan kry jy sommer al die dorp se skindernuus > ook. Net jammer van die spul vlooie wat hulle altyd saambring." > > Tot die end het hy, ten spyte van die verwarring en dementia by tye, sy sin > vir humor behou. > > 'n Ander keer kry ek hom in die sonkamer in 'n stoel sit met 'n Huisgenoot > voor hom. Hy't 'n bril op. Maar dis een van daai brille wat Coke-bottel > bome het vir glase. Vra ek hom waar sy eie bril is. "Hier in my hempsak" > is sy antwoord. > "Kan pa dan sien? " vra ek. "Nie so goed nie" is sy antwoord. > "Kom dan sit ek Pa se bril vir jou op" waag ek dit. "Nee wat, vir wat moet > ek dan my bril uitslyt as ek iemand anders s'n kan gebruik. In elk geval, > ek wou net kyk of my naam al op die referendum se keiserslys is. En julle > moet daai hek gaan toemaak. Netnou loop vreet die lammerooie aan die > aartappel-lowwe." > > So het die gesprekke verloop. Ons behou maar die toon en leiding van die > gesprek en bring hom terug as hy so wil "skape oppas". Net om daarna weer > verryk te word met 'n sonstraaltjie van sy besondere sin vir humor. Mamma > is ook later in dieselfde ouetehuis opgeneem, en het haar eie kamer. Dit > was vir ons, en ek weet vir haar seker die swaarste, om die mens wat eens > ons en die gemeenskap se trots was, so te sien wegkwyn na liggaam maar veral > na gees, totdat hy op 13 Oktober stil huis toe gegaan het na sy Hemelse > Tuiste. > So 'n paar dae voor sy heengaan was ek en my gesin daar. Hy was toe al > bedlêend en die oë was toe. Ek vat so aan sy arm, en hy mompel skaars > hoorbaar "Hallo Matthys" en hy maak sy oë oop en groet almal. En dit was > ons afskeid. Mense, maar kyk toe ons daar uitstap toe lòòp die trane hoor. > Die Saterdag middag was dit als verby. Nou weet ons hy is in dié Plek waar > hy die mooiste wuiwende lande van die mooiste volryp goue graan kan aanskou. > Waar hy saam met die Meester Landbouer kan boer. Waar die mooiste Duitse > Merino skape te sien is, en waar die vrugtebome en wingerde oorloop van die > mooiste oes. > > Thys (met 'n lang storie) oppie Bos > > "Annette" wrote in message > news:9usnh9$ane5k$1@ID-92016.news.dfncis.de... >> Hoeveel mense hier het met 'n lyer op 'n daaglikse basis te doen? >> Hoeveel mense hier het 'n ouer of familielid wat aan hierdie vreeslike >> siekte ly? >> Annette >> >
Oorspronklik gepos deur: @rogers.com Thys de Wet wrote: En julle > moet daai hek gaan toemaak. Netnou loop vreet die lammerooie aan die > aartappel-lowwe." Dankie, Thys. So 'n stukkie harts-geskiedenis laat ons voel dat ons amper deel het aan hom. Ek het 'n oupa gehad wat hier teen die einde van sy dae vir my ma gevra het vir 'n latjie. Toe vra my ma waarvoor het hy die latjie nodig. Toe sê hy dis om die hond weg te ja. Daar was geen hond in die huis nie. Gloudina